welcome to St. Ananas

Süprematizm, soyut geometriciliği benimseyen bir resim anlayışıdır. Bu terimi Kazimir Maleviç kendi geometrik soyutlaması için kullanmıştır.

Maleviç 1913‘te sanatı objeye bağlı görüşten kurtarmaya çalışmıştır, bunu da kübizmin ışığında yapmıştır. Maleviç, soyut resimde bulunan bütün ekspresyonist ve hikâyeci öğelerin ortadan kaldırılmasını ve mutlak saf biçimlerin, basit uyumların kurulmasında kullanılmasını önermektedir.

Konstrüktivistler gibi sanatın faydacılığını savunmalarına rağmen onlardan ayrılan ferdiyetçi bir tavır benimsemişlerdi. Sanatçının bir mühendis ve bilim adamı olması fikrine karşı çıkarak hür bir sanatçı tipi oluşturmayı hedeflediler. Süprematistler açı, çember, dikdörtgen ve

haç biçimlerini kullanmışlardır.

NOT: Ilk defa duydugum kelimeler hep cekici gelmistir. Süprematizm.

Beyin de böyledir. Elektromanyetik alani ölümden hemen sonra kisa süre de olsa yüklü kalir.

Devre yollari acik kalir.

Beynin diger bir özelligi daha vardir; kisa dönemli bellek yolu da korunur.

Yaklasik 8 dakikalik bir yol. Tipki sadece günün son saatlerinde olanlari kaydeden güvenlik kamerasi gibi.

Ölümden sonra aktif kalan bir devre ve sekiz dakika kayda sahip bir bellek.

Bu iki fenomenin birlesiminden insanoglu yararlanabilir mi?

“BAZILARI GÖRÜR BAZILARI GÖRMEZ”

Düş ve makine sözcükleri belki de yan yana getirilmesi en zor iki sözcük. En azından böylesi bir makinenin varlığı bile düş gibi görünse de, Brion Gysin sözcükleri bir araya getirmekle kalmayıp, 1969 yılında matematikçi Ian Sommerville’le birlikte gerçek anlamda bir düş makinesi icat eder. Üstelik bu makinenin vaat ettiği yolculuk hiç de hafife alınacak türden değildir.

Düş makinesinin mucidi Brion Gysin’e ait öyle çok sıfat vardır ki… Ressam, yazar, simyacı, araştırmacı, müzisyen ve belki de bir kâşif. Resimdeki serüvenine sürrealist akımla başlayıp (Sonradan Breton tarafından aralarından kovulmuştur) Newyork’tan Paris’e, oradan da Tanca’ya uzanan yolculuğunda, resimlerindeki arayışını edebiyatta da sürdürmüş, W. S. Burroughs’la tanışmasının ardından, The Processadlı romanını ve Çıplak Şölen senaryosunu da o yıllarda Tanca’da (1965–1973) kaleme almıştır. Rolling Stones ve Brian Jones’u derinden etkileyen sanatçı, herkesi meraklandıran bu ünlü makinesi için şunları söyler:
“Bir düş makinesine gözleriniz kapalı yaklaştığınız zaman artık sanatçı siz olursunuz. Makinenin görmeniz için dürttüğü şey sizinkidir… Kendinizsinizdir.” (s.42)

Aslında Brion Gysin için her şey sıradan bir yolculukla başlar. Güneşli bir günde, iki tarafı ağaçlı bir yolda arabayla hızla giderken, titreyen, bir azalıp bir çoğalan yüzlerce ışık, bilincinin sınırlarında yepyeni bir algılamaya neden olur. Okültizmle de ilgili olan sanatçı, bu ışık çağrışımlarını içselleştirerek, sinematografik görüntülerle zihninde tekrardan belirginleştirir. Güneşe doğru yapılan bu yolculukta tecrübe ettiklerini, Ian Sommerville ile paylaşan Gysin, ev ortamında bu yolculuğu tekrar yaşamak için elinden geleni yapar. Nihayetinde Sommerville’in de yardımıyla basit bir düzenekle amacına ulaşacaktır. Metal bir silindir, 78 devirli bir pikap ve bir ampul… Ortaya çıkan şey bir Düş Makinesidir artık. Kapalı gözlerle karşısına oturulan bu makine, Gysin’in günlüğüne de geçecektir: 
“Belki de titreşim, uygulamalı ruh bilimin geçerli bir aracı olduğunu kanıtlıyordur: Bazıları görür bazıları görmez… Bir sönüp bir yanan desenin yükselip alçalan unsurları özgün ‘sinemanın’ gelişmesini destekler, izleyici için müthiş bir haz verici ve muhtemelen öğretici olur.” (s.41)

Bir “iç dünya” keşfi